– blog van zorgverlener Cristiane Hora Siccama –

Oorspronkelijk zou ik muzikante worden. Als kind droomde ik ervan dat het publiek zou meezingen, dat was m’n roeping. Maar het leven liep anders. Ik koos voor een werk-leer traject in het ziekenhuis, stroomde door naar de IC, deed een managementopleiding, stapte over naar een academisch ziekenhuis, deed de kinder- Ic- specialisatie en toen ik al met al inmiddels zo’n 20 jaar verder was, merkte ik dat ik nog steeds iets miste: een stukje ‘eigenheid’. Om me heen had ik het zien gebeuren: oudere collega’s die hun enthousiasme waren verloren en naar hun pensioen uitkeken. Ze vonden het niet de moeite waard om nog een switch te maken, en na zoveel jaren ervaring, voelde het als een onverdiende stap terug om iets te gaan doen op een lager niveau met dito salaris. Niet voor niets werd de intensive care wel eens de gouden kooi van de verpleging genoemd.

Ik nam me voor dat niet met mij te laten gebeuren. Maar in de loop der jaren, werden mijn collega’s wel steeds jonger. Ze waren ambitieus, sneller, konden goed voor zichzelf op komen, leken een stuk gemakkelijker over dingen heen te kunnen stappen en hadden ook nog eens genoeg energie over om nog van alles te ondernemen na het werk. En hoewel deze energie mij een stuk positiever motiveerde, het was niet (meer) die van mij. Het protocollaire, het symptoomgerichte, de hiërarchie, de hectiek, het massale, verplicht pauzeren, allemaal dezelfde uniformen, niet meer kunnen slapen overdag in de nachtdienst… de kooi ging zwaarder wegen dan het goud. Aan het bed stroomde het altijd nog, maar die betrokkenheid was ook een terugkerend punt van aandacht tijdens m’n jaargesprekken. Ik merkte dat het me steeds meer moeite kostte: meegaan met de organisatie van een bedrijf, waar ik mezelf in leek te zijn verloren.
Ik wilde m’n horizon verbreden, ging detacheren, volgde een opleiding tot holistisch coach, en vond een baan in de gespecialiseerde thuiszorg. Het werk zelf vond ik heerlijk, de vrijheid, het veel persoonlijker contact, maar alles er omheen (overvolle routes, grote afstanden, veel gebel onder het rijden, onderbroken nachten, schrijnende gevallen waar nauwelijks tijd voor was) maakte dat ik bijna non stop met m’n werk bezig was. Het was gewoon te veel voor mij. En toen er in datzelfde jaar privé ook nog van alles gebeurde wat mijn aandacht nodig had, besloot ik er maar eens een jaar helemaal uit te stappen. Die ‘sabbatical’ duurde langer dan ik had verwacht.
In eerste instantie wilde ik gaan coachen en een eigen bedrijfje starten (de maatschap die ik met een aantal collega coaches had gevormd, hield helaas geen stand), maar er kwam ook ruimte voor rust, na 30 jaar ‘zusteren’. Ik ging vrijwilligerswerk doen met dieren, iets wat ik altijd al had willen doen. Daar ervoer ik hoe fijn het is om in een kleinere organisatie te werken, waar iedereen heel direct met hetzelfde doel betrokken is. De druk was van de ketel, ik voelde weer passie en adopteerde een kat, maar dat is een heel ander verhaal 😉 Nog zoekende naar een ‘niche’ voor een eigen bedrijf, schreef ik me in bij een uitzendbureau, want de bodem van m’n spaarpot was inmiddels aardig zichtbaar geworden. Ik had m’n BIG registratie gelukkig nog en tijdens een avonddienst bij een verzorgingshuis met demente bejaarden, ging m’n zusterhart wijd open. De liefde die ik daar voelde, ook van de andere collega’s, raakte me en voelde heel dichtbij.
Toen kwam er ineens een roep van buiten: Corona. Ik meldde me overal aan en kreeg een spoedcontract voor een Ic- afdeling. Hoewel ik onder normale omstandigheden echt niet meer op die plek zou willen werken, voelde het heel logisch. De nood viel mee, ik werd niet opgeroepen, en ben toen zelf op zoek gegaan naar een plek die bij me past. Want m’n eigen werk organiseren, is tot nog toe niet m’n sterkste punt gebleken. Ik vond een bedrijf met waarden en cliënten die helemaal aansluiten bij de ‘niche’ die ik zocht. Ik liep een dag mee met een super enthousiaste collega die al even met pensioen had kunnen gaan, maar daar helemaal niet mee bezig was! Thuiszorg is uit het leven gegrepen en de klanten (en collega’s ;-)) zijn gewoon leuke, lieve, bijzondere en unieke mensen, mensen zoals jij en ik 😉 Zowel de verpleegkundige als de persoon, en zeker ook de medemens in mij, ervaren ‘thuis’ op meer manieren, een grote stap vooruit!
Cristiane Hora Siccama